Boginy
Widmo, które potrafi przybierać każdą postać, jaką w danym momencie uważa za najbardziej przerażającą dla otoczenia, lubi ciemne, zamknięte przestrzenie; zaklęcie, którym obezwładniamy bogina jest bardzo proste, ale wymaga pewnej siły wyobraźni, gdyż tym, co go wykańcza jest śmiech.
Wystarczy podnieść różdżkę, wypowiedzieć to zaklęcie (Riddikulus) i w wyobraźni zamienić to, czego się tak bardzo boimy na coś bardzo śmiesznego; jest znany w północnoangielskim folklorze jako zmieniający kształty duch, który normalnie niewidzialny, może się zmaterializować jako człowiek, zwierzę, szkielet, a nawet demon.
Większość boginów uwielbia straszyć ludzi. Bogin jest, rzec by nawet można, złym bratem bliźniakiem skrzata.

Wilkołaki
Wilkołak - to w wielu mitologiach (m.in. słowiańskiej i germańskiej) i legendach człowiek, który potrafił się w określonym czasie (np. pełnia księżyca) przekształcić w wilka. Był wtedy grozny dla innych ludzi i zwierząt domowych, gdyż atakował je w morderczym szale. Po powrocie do ludzkiej postaci nie pamiętał niczego, co czynił w wilczej skórze. Niekiedy nawet człowiek taki nie wiedział, że jest wilkołakiem.
Skuteczną metodą obrony przed wilkołakiem było mieć przy sobie coś srebrnego, gdyż stwór ten nienawidził srebra. Wilkołaka, gdy zmienił się w wilka, nie można było zranić żadną klasyczną bronią. Chyba, że użyto srebrnego ostrza, lub w czasach nam bliższych srebrnej kuli. Taka broń powodowała natychmiastowe przerwanie przemiany w wilka i powrót do ludzkiej postaci.
Wszelako należało uważać przy polowaniu na wilkołaka, gdyż jego ukąszenie sprawiało, że ukąszony również stawał się wilkołakiem. Osobę, o której wiedziano, że jest wilkołakiem, dobrze było pętać przy pełni księżyca srebrnym lub ostatecznie metalowym łańcuchem. Uniemożliwiało mu to transformację w wilka. Postać wilkołaka przyjęta jest zapewne od Wikingów, którzy wierzyli w "berserkerów" - świętych wojowników boga Odyna przemieniających się w wilki.

Chochlik Kornwalijski
Ma około 8 cali wzrostu. Jarzy się niebieskawym blaskiem. Jego głos jest ostry i przenikliwy, ze przypomina skrzek papugi. Okropnie złośliwe. Potrafią poruszać sie z szybkością rakiet, oczywiście w powietrzu – posiadają sztukę latania. Lubość czerpią z wyrządzania szkód i płatania figlów, rzadko podobających się ich uczestnikom, a raczej trzeba by powiedzieć ofiarom, mianowicie ulubioną zabawą chochlików jest chwytanie za uszy ludzi i zanoszenie ich na szczyty drzew i budynków, oraz... żyrandoli. Gilderoy Lockhart uważał, że aby zwalczyć chochlika kornwalijskiego wystarczy machnąć różdżką i wypowiedzieć zaklęcie - peskipiksi pester nomi - a chochlik zostanie unieszkodliwiony. Jednak to zaklecie to jest całkowicie bezużyteczne. W prawie każdym przypadku krzyki i panika wzbudzają w tych stworzeniach jeszcze większe podniecenie, przez co stają się jeszcze bardziej złośliwe.

Druzgotek
Demon wodny. Jadowicie zielone stworzenie z ostrymi różkami, o agresywnym usposobieniu. Ma długie, wrzecionowate palce. Druzgota dosyć trudno pokonać, gdy ma przewagę liczebną, lecz sam nie powinien być wyzwaniem. Sztuka polega na wyswobodzeniu się z jego uścisku. Jego palce są długie, lecz kruche. Jest dość rzadko spotykany, lecz kiedy już zadomowi się w jakimś jeziorze (na przykład Hogwarckim), to już z całym towarzystwem. Mimo, iż żywią się rybami, nie odmówią sobie pokusy łatwej zdobyczy – człowieka. Najskuteczniejszym zaklęciem na druzgotki jest Relashio.

Bazyliszek
Nazywany też królem węży szmaragdowozielony wąż, który może osiągnąć nawet pięćdziesiąt stóp długości. Samiec ma wyjątkowo jadowite kły, ale jego najgrozniejszą bronią jest samo spojrzenie wielkich żółtych oczu.
Każdy, kto w nie spojrzy, natychmiast pada trupem. Jeśli zasoby pożywienia są wystarczające (bazyliszek żywi się wszelkimi ssakami, ptakami, a także większością gadów), bazyliszek może dożyć bardzo podeszłego wieku. Hodowla bazyliszków jest zakazana od czasów średniowiecza, ale takie praktyki łatwo ukryć...

Mantykora
Jest bardzo niebezpiecznym greckim zwierzęciem o głowie człowieka, ciele lwa i ogonie skorpiona. Jest równie rzadka i niebezpieczna jak chimera. Podobno cicho nuci, delektując się swoją ofiarą. Skóra mantykory odbija większość zaklęć, a ukłucie jej żądłem powoduje natychmiastową śmierć.

Chimera
Jest rzadko spotykanym greckim potworem o głowie lwa, tułowiu kozy i ogonie smoka. Złośliwa i krwiożercza, chimera jest niezwykle niebezpieczna. Jaja chimery zostały zaliczane do towarów niewymienialnych

Wodnik Kappa
Wodnik Kappa jest demonem wodnym, który wyglądem przypomina pokrytą czarnymi łuskami małpę. Wzrost jest różny, zależny od wieku. Dorosłe osobniki dochodzą nawet do wzrostu dziesięciolatka. Charakteryzuje się podobną do żółwiej skorupą na plecach, błoną między palcami i lejkowatym wgłębieniem na czubku głowy, które wypełnione jest wodą i umożliwia mu wyjście na ląd.
„Wodniki możemy spotkać przy płytkich sadzawkach, rzekach i na bagnach. Znajdując się w takich miejscach możemy zostać przez nich uduszeni lub rozszarpani na kawałki. Największe ryzyko zajścia tego typu wypadku istnieje w Mongolii i Japonii, skąd właśnie pochodzi ten stwór. Tam także stał się bohaterem wielu podań, które przedstawiają go jako groźnego, ale zarazem inteligentnego i honorowego potwora. Podobno to od wodników ludzie nauczyli się składać złamane czy zwichnięte kości. Japończycy, aby nie być atakowani wrzucali do wody ogórki z wyrytymi imionami. Wodnik, który posiada wielką słabość do tych warzyw, gdy je zjadł, aby nie stracić honoru nie napadał tych, których imona znajdowały się na ogórkach. Inny sposób by pokonać wodnika wymaga wykorzystania jego wielkiej kulturalności - kłaniajmy mu się tak długo, aż biedny się odkłoni, by nie uchodzić za źle wychowanego, a tym samym wyleje wodę z lejku na głowie, przez co utraci swoje moce i będzie zmuszony wrócić pod wodę."

Czerwony Kapturek
„Czerwone Kapturki należą do rasy złych goblinów, co zapewne mówi o nich już dość dużo, gdyż gobeliny nie są zbytnio sympatyczne. Dodatkowo odznaczają się ohydnym wyglądem i agresywnością. Mają długie, siwe włosy, ognistoczerwone oczy, wystające zęby, a ich nieodłącznym atutem jest długi, spiczasty kapelusz nasączony krwią oraz laska zakończona grotem. Najczęściej występują w Północnej Europie, tam, gdzie stoczono krwawą bitwę, w ruinach zamków i lochach. Kiedy tylko nas zobaczą, możemy się szykować na ciosy laską. Sposobem na pokonanie ich (niestety nie zawsze przynoszącym efekty) jest głośne powiedzenie fragmentu Biblii. Jeśli to zadziała, po kapturku powinien zostać jedynie ząb.
Czerwone kapturki inaczej nazywa się "krwistymi kapturkami" oraz "czerwonymi grzebykami".”

Trucizny i antidota