1. Języki izolujące (bez fleksji). W świecie mugoli jest nim chiński, oraz w nieco mniejszym stopniu angielski.
Głównymi przedstawicielami w świecie magii są:

◦ Języki elfów (omawiane)
◦ Język Akromantuli
◦ Język Bahanek (omawiany)


2. Języki fleksyjne (z rozbudowaną funkcją gramatyczną). W mugolskim świecie to min. język polski i łacina.
Przedstawicielami w świecie magi są:

◦ Język wężów (za wyjątkiem j. Bazyliszków) (omawiany)
◦ pierwotny język skrzatów domowych
◦ Język Czerwonych Kapturków


3. Języki alternacyjne (z wysoce rozbudowanymi obocznościami). U mugoli są ta języki semickie.
W magicznym świecie ważniejszymi przedstawicielami są:

◦ Język Bazyliszków
◦ starożytny język centaurów
◦ Język Chochlików Kornwalijskich
◦ Język Zwodników (omawiany)

W językach izolujących o funkcji gramatycznej wyrazu decyduje szyk zdania, a nie końcówki fleksyjne. Zdania mają ściśle określony szyk:

• zdania oznajmujące

podmiot + czasownik + wskaźnik czasu + określenie podmiotu + określenie czasownika

• zdania pytające

? + wskaźnik czasu + czasownik + określenie czasownika + określenie podmiotu + podmiot + ?

• zdanie przeczące

Przeczenie + wskaźnik czasu + podmiot + określenie podmiotu + czasownik + określenie czasownika

Wyróżnia się następujące podgrupy języków elfów:

• język elfów północnych (północna Skandynawia)
• język elfów brytyjskich (Wielka Brytania)

Języki te charakteryzują się wysokimi tonami oraz przewaga samogłosek w wyrazach.

Alfabet w tych językach jest dość skąpy i składa się z 11 liter:

• samogłosek: a,ą,e,ę,i,j,u,ó
• spółgłosek: t,g,r

Przeczeniem w tych językach jest: „get”

Słowa tworzymy zależnie od podgrupy.

1. W językach elfów północnych:

W językach elfów północnych słowa tworzymy po podziale wyrazu na sylaby i dodaniu do każdej sylaby partykuły "age", po odpowiedniej jej odmianie.

• Gdy sylaba kończy się na a,ą,e,ę,i,j (np."ma-ma") dodajemy "age" i jednocześnie odejmując litery nie występujące w alfabecie (----> „aagea”)

• Jeśli kończy się na u,ó (np. "ku-ra”) dodajemy "aga" i jednocześnie odejmując litery nie występujące w alfabecie (----> „uagara”).

• Gdy sylaba kończy się na spółgłoskę („kar-tka”) dodajemy "agi" oraz podwajamy każdą spółgłoskę (oprócz g w „agi”) po jednoczesnym odjęciu wyrazów nie występujących w alfabecie (----> „arragitta”).

Wyrazy jednosylabowe tworzymy, traktując "age" jak poimek. Jest ono dodawane do każdego wyrazu tak samo, bez odmiany (np. tor ----> „tr age”).


2. W językach elfów brytyjskich

Słowa tworzy się poprzez dodanie do początku wyrazu odmienionej partykuły „ere” oraz pominięciu wszystkich liter nie występujących w alfabecie. „Ere” dodajemy następująco:

• Jeśli wyraz zaczyna się na samogłoskę dodajemy „er”. Gdy wyraz ma więcej niż trzy sylaby powtarzamy to po każdej trzeciej sylabie, badając „er” przy samogłosce i „ere” przy spółgłosce . (np. „e-ma-nu-el” ----> „ereaueer”

• Jeśli wyraz zaczyna się na spółgłoskę dodajemy „ere” i powtarzamy to co trzecią sylabę podając zawsze „er”, bez względu czy będzie to samogłoska czy spółgłoska. (np. „ka-nal-ia” ----> „ereaaereia”

Wskaźnikami czasu, dla wszystkich elfickich języków są nieregularnie utworzone słowa:

• wczoraj ----> geijó
• przedwczoraj ---> ęgeijó
• w 1995 ---> ąę 1995
• dziś ---> rąr • teraz ----> urąr
• jutro ----> eęg
• w 9225 ----> ęą 9225
• pojutrze ----> ęeęg

Język ten jest bardzo podobny do współczesnego niemieckiego. Charakteryzuje się on szorstkością i przeważającą ilością spółgłosek w wyrazach.

Alfabetem jest podstawowy alfabet łaciński rozszerzony o dwuznaki (zawarte w opisie również różnice w wymowie):

• ch /czyt. k/
• ck /czyt. k/
• qe /czyt. kw/
• sch /czyt. sz/
• sp /czyt. szp/
• st /czyt. szt./
• tz /czyt. c/
• z /czyt. c/

Pierwszą zasadą jest zamiana polskich dwuznaków na tych z Języka Bahanek. Przykładowo wyraz „szkoła” zmieniamy na schckoła.
Po drugie usuwamy wszelkie Polskie laseczki i ogonki, więc następująco wyraz „schckoła” wygląda „schckola”.

Po trzecie dokonujemy modyfikacji liter według wzoru:



A więc wyraz „szkoła” wygląda: „ughgknmd”

W ten sposób wyeliminowane są litery „a,b,c,e,i,l,o,s,z” i występują one tylko w zapozyczeniach z innych języków, których jest dużo.

Trzeba uważać też na powstawanie po tej przemianie polskich dwuznaków. Jeśli takie się pojawią eliminujemy je.

mama – mutew
tata – pader
kochać – lihes
lekcja – lessjow
szlaban – aagea (z języka elfów północnych)
rektor – dewib

Wskaźniki czasu

Wskaźnikami czasu są wyrazu utworzone według powyższych zasad.

Języki fleksyjne posiadają wysoce rozbudowaną funkcję gramatyczną o której decyduje odmiana wyrazów. Szyk zdaniowy jest w tej grupie inny w każdym z języków. Posiadają one wspólną cechę : rodzajnik „feh, feha, feho” dodawany przed każdym czasownikiem,w celu ustalenia rodzaju gramatycznego.

Jest to najłatwiejszy z języków fleksyjnych za względu na średnio rozbudowaną gramatykę.
Alfabet w tym języku (pierwotnej formie) składa się z 3 liter:

• A
• S
• H
• SZ

Pozostałe litery wynikają z zapożyczeń
Język ten charakteryzuje się wszechobecnym szelestem.

Do niedawna w tym języku mogli porozumiewać się wyłącznie wężoustni, jednak dzięki znacznemu rozwojowi Językoznastwa udostępniony jest on dla wszystkich.

Czołowym badaczem tego języka jest Szkot William Burns. Poświęcił on swoje życie na opracowanie tego języka. Niestety skończył marnie ogryziony przez węże z którymi eksperymentował.

1. Twierdzące

Określenie podmiotu + podmiot + czasownik + określenie czasownika

2. Pytające

Określenie czasownika + podmiot + określenie czasownika + czasownik + ?

3. Przeczące

Forma przecząca czasownika + określenie czasownika + określenie podmiotu + podmiot

Tworzenie słów jest dziecinnie proste. Wyrazy tworzone są dodając do każdej litery sz. Więc wyraz „admin” zmienia się w „aszdszmszisznsz”. Dodadkowo na początek każdego wyrazu dodajemy „s” ( aszdszmszisznsz----> saszdszmszisznsz).

Jeśli w danym wyrazie występuje już „sz”, wtedy zamiast podwajać go dodajemy „h”, przykładowo wyraz „szkoła” zmienia się w „szhkszoszkszoszłszasz”. Nie podwajamy również „s” na początku wyrazu.

Rzeczownik odmieniamy przez dwa przypadki

• „Mianownik” - podstawowa forma
• „Dopełniacz” - opisujący przynależność

Dopełniacz tworzymy dodając do wyrazy końcówkę „a” oraz stawiając na początku apostrof. Pozostałe przypadki wyrażane są mianownikiem.
Rzeczownik posiada również dwie liczby:

• pojedynczą
• mnogą, tworzoną poprzez dodanie końcówki „h” oraz „*”

W języku wężów to czasownik określa rodzaj gramatyczny. Jest on określany poprzez odpowiedni rodzajnik:

• „feh” dla rodzaju męskiego
• „feha” dla rodzaju żeńskiego
• „feho” dla rodzaju nijakiego

Posiada również liczbę 3 liczby:

• pojedynczą
• podwójną, służącą do opisania dwóch rzeczy lub osób. Tworzymy ją poprzez dodanie do ostatniej litery wyrazu w języku polskim, litery „i”.
• mnoga, słuząca do opisywania więcej niż dwóch rzeczy. Tworzymy ją tak samo jak liczbę podwójną, dodając zamiast litery „i” literę „o”.

Rzeczownik posiada też specyficzną dla tego języka formę. Jest to forma przecząca. Tworzymy ją poprzez niedodawania po ostatniej literze wyrazu mugolskiego dwugłoski „sz”.

Wyróżniamy tylko dwa czasy:

• przeszły, który tworzymy poprzez dodanie przed wyrazem odpowiedniego przedimka.
• teraźniejszy

Jeśli chcemy wyrazić, że coś będzie odbywać się w przyszłości, używamy czasu teraźniejszego, dodając na końcu zdania, utworzoną według podanego powyżej wzoru, wskaźnika czasu, który musi dokładnie precyzować czas.

wczoraj – saszaha
przedwczoraj – sasaszaha
tydzień temu – masahasa
w 1847 – isz 1847

Pozostałe określenia tworzone są regularnie.

W językach tych nie występuje, nawet najmniejszy, ślad deklinacji. Określenia funkcji gramatycznej spadają na alternacje głosek (oboczności głosek, np. szkoła ----> szkole).

ęzyki te posiadają najbliższy dla nasz szyk zdania:

• twierdzące
określenia podmiotu + podmiot + czasownik + określenia czasownika

• pytające
czasownik + określenia czasownika + podmiot + określenia podmiotu
 • przeczące
określenia podmiotu + podmiot + czasownik + przeczenie + określenia czasownika