OnMS kl. 1

Opis stworzeń magicznych przeprowadza się według punktów
a) wygląd
b) historia
c) pochodzenie
d) występowanie
e) rozród
f) pożywienie
g) zachowanie
h) magiczne właściwości
i) systematyka
j) klasyfikacja

Nie zawsze wszystko wiadomo o danym stworzeniu, dlatego pewne opisy mogą nie zawierać któregoś z tych dziesięciu punktów. Napiszę również, aby rozwiać wątpliwości, że kolejność opisu jest dowolna i nie należy sugerować się kolejnością punktów wypisanych przeze mnie.

Ćwiczenie
Znajdź 10 magicznych stworzeń, po dwa z każdej kategorii klasyfikacyjnej. Określ ich systematykę. Przykłady muszą być inne niż przedstawione powyżej.

5. Podstawowe pojęcia związane z organizmami żywymi.

Proces życiowy - przemiana zachodząca w organizmie żywym.

Odżywianie - proces życiowy polegający na dostarczeniu składników pokarmowych każdej żywej komórce, dzięki czemu organizm może się rozwijać i prawidłowo funkcjonować.

Cudzożywność (heterotrofia) - sposób odżywiania polegający na pobieraniu gotowych związków organicznych.

Samożywność (autotrofia)- sposób odżywiania polegający na syntezie związków organicznych w obrębie jednego organizmu. Najprościej mówiąc: organizm sam sobie produkuje pokarm.

Oddychanie - proces życiowy polegający na wymianie gazowej koniecznej do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i krwionośnego.

Oddychanie komórkowe - procesy enzymatyczne mające na celu takie przemiany metaboliczne, które dają organizmowi energię użyteczną biologicznie.

Wydalanie - proces życiowy polegający na usunięciu z organizmu substancji szkodliwych.

Rozmnażanie - proces życiowy polegający na wytwarzaniu kolejnych osobników, mający na celu ciągłość gatunku.

Rozdzielnopłciowość - zjawisko występowania w obrębie gatunku osobników dwóch odmiennych płci: samca i samicy. Każda płeć wytwarza właściwe sobie gamety (np. samiec plemniki, samica komórki jajowe), które jedynie w przypadku połączenia (powstania zygoty) mogą spłodzić potomstwo.

Obojnactwo - zjawisko występowania w jednym organizmie zarówno gamet męskich jak i żeńskich.

Wzrost organizmu - proces życiowy polegający na zwiększeniu liczny komórek powodujący zwiększenie się rozmiarów organizmu.

Pobudliwość - zdolność pobierania bodźców ze środowiska zewnętrznego i wewnętrznego oraz reakcje na owe bodźce.

Metabolizm - przemiana energii i materii organizmów żywych. Jest nieodłączną częścią każdego organizmu żywego.

Apoptoza - program śmierci komórki, służący usuwaniu lub neutralizacji komórek, które w organizmie przestały pełnić swoją funkcję.

II Magiczne stworzenia. Zakres podstawowy.

II MAGICZNE STWORZENIA. ZAKRES PODSTAWOWY.

1. Demimoz (ang. Demiguise)

demimoz

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: I

Demimoz jest ulubionym stworzeniem łowców na Dalekim Wschodzie, gdzie właśnie można go zobaczyć, a skąd również pochodzi. Oglądanie demimoza jest zjawiskiem niesamowicie rzadkim, ponieważ jest tak przystosowany, że w warunkach zagrożenia staje się niewidzialny. Niektórzy bardzo doświadczeni myśliwi potrafią go jednak dostrzec. Demimozy są zwierzętami roślinożernymi o bardzo łagodnym usposobieniu. Z wyglądu przypominają małpę bez ogona o smutnych czarnych oczach. Srebrzyste włosie, które pokrywa ciało demimoza pozwala mu na stawanie się niewidzialnym. Dzięki tej właściwości skóra demimozów jest bardzo cenna, gdyż stosuje się ją do produkcji peleryn niewidek. Włosie z peleryn niewidek stopniowo traci swe właściwości.

Klasyfikacja demimoza budzi wielkie kontrowersje po dzień dzisiejszy, ponieważ zwierzę to nie jest na tyle groźne, by przyporządkować go do tej kategorii. Mocniejsze ataki zdarzały się jedynie w trakcie samoobrony, z czego zakończyły się dla człowieka np. odgryzieniem kilku palców czy wyłupaniem oka. Za klasyfikacją XXXX przemawia dzikość tego zwierzęcia i brak możliwości jego udomowienia.

Rozmnażanie demimoza jest identyczne jak rozmnażanie szympansa. Ciąża trwa ok. 230 dni. Młode żywią się mlekiem matki.

Ćwiczenie

Sporządź tabelę opisu magicznego stworzenia według wzoru i uzupełnij ją danymi i demimozie.

WYGLĄD
POCHODZENIE
WYSTĘPOWANIE
ROZRÓD
WŁAŚCIWOŚCI MAGICZNE
ZACHOWANIE
POŻYWIENIE
KLASYFIKACJA
SYSTEMATYKA

2. Jednorożec (ang. Unicorn)

unicorn

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: I
Jednorożce (nazywane również rogatymi końmi) to niesamowicie piękne zwierzęta pochodzące z północnej Europy, gdzie do dzisiaj są spotykane w lasach. Młode jednorożce są złote, a wraz z dojrzewaniem ich włosie uzyskuje barwę srebrną. Jednorożce są niesamowicie szybkie i ukrywają się przed ludźmi. Prędzej dają się zbliżyć czarownicy (najchętniej dziewicy) niż czarodziejowi. Róg (mający ok. 25 cm), włosie oraz krew mają silne właściwości magiczne. Róg jest środkiem leczniczym oraz składnikiem wielu eliksirów, włosie jest używane przy wyrobie różdżek, a krew daje życie, jednakże ten, kto ją wypije, zostanie na zawsze przeklęty, co jest karą za skrzywdzenie istoty o czystej duszy. Jednorożce potrafią się teleportować w miejsce, w którym wcześniej czuły się bardzo dobrze (autoteleportacja). Nie są to jednak specjalnie inteligentne stworzenia. Ministerstwo Magii objęło ścisłą ochroną ten gatunek zwierząt.
Rozmnażanie jednorożców jest podobne do rozmnażania koni. Ciąża klaczy jednorożca trwa ok. 370 dni, a więc nieco dłużej niż u koni. Rodzice opiekują się młodymi, które będą chronione aż do osiągnięcia dorosłości.

Ćwiczenie
W mitach, legendach i baśniach aż roi się od jednorożców. Podaj dwa przykłady literatury, w których występowały. Podaj również jeden przykład bohatera literackiego, który wypił krew jednorożca.

3. Centaur (ang. Centaur)

centaur

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: IV

Centaury zostały wpisane do klasyfikacji zwierząt na własne życzenie. Ich wygląd najlepiej opisuje stwierdzenie, iż jest to w połowie koń, a w połowie człowiek. Mogą mieć różnoraki kolor sierści, posługują się ludzką mową. Te (prawdopodobnie) pochodzące z Grecji stworzenia zamieszkują obecnie całą Europę, gdzie występują stadnie (do 50-60 osobników). Ukrywają się w lasach przed ludźmi i są w stosunku do nich bardzo nieufne. Należą do kategorii systematycznej istot humanoidalnych. Centaury odmówiły zaliczenia do istot w geście protestu przeciw sklasyfikowaniu wampirów do tej samej kategorii. Ministerstwo Magii stworzyło Biuro Łączności z Centaurami, jednak po dzień dzisiejszy żaden centaur nie skorzystał z jego usług. Służbę u czarodzieja centaury traktują jako hańbę. Najczęściej żywią się one roślinami i rybami, ale zdarza się również, że ich pokarmem jest mięso. Centaura nie da sie oswoić. Na temat życia centaurów dalej jednak nie wiemy zbyt wiele. Podejrzewa się, iż rozród odbywa się na takiej samej zasadzie, jak u jednorożców. Są to prawdopodobnie zawsze ciąże pojedyncze. Centaury są specjalistami w łucznictwie, astronomii, magicznej medycynie i wróżbiarstwie.

Ćwiczenie
Znajdź w dostępnych źródłach, co oznacza wyrażenie "skierować, odesłać kogoś do Biura Centaurów".

4. Kuguchar (ang. Kneazle)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Choć magiczne właściwości kuguchara nie są wyjątkowe, to w systematyce został on przypisany do kategorii I. Jest bardzo inteligentny i wyczuwa zamiary człowieka. Jeśli są złe, staje się agresywny. Niczym przewodnik potrafi zaprowadzić właściciela do domu, kiedy ten zabłądzi. Wyglądem bardzo przypomina kota, jego sierść może być różnej maści, może być też cętkowany czy łaciaty, a ogon zakończony jest pędzelkiem. Kuguchar może krzyżować się z kotem. Z jednej ciąży rodzi się do ośmiu młodych. Na jego posiadanie wymagana jest licencja Ministerstwa Magii. Ten gatunek pochodzi z Wielkiej Brytanii, ale jest popularny na całym świecie. Jego właścicielem może być jedynie osoba łagodna o dobrej naturze.

Ćwiczenie
Jak myślisz, czym żywią się kuguchary? Uzasadnij odpowiedź.

5. Bazyliszek (ang. Basilisk)

Klasyfikacja: XXXXX, Systematyka: I

Historia notuje, iż pierwszym zarejestrowanym bazyliszkiem (nazywanym również królem węży) był okaz wyhodowany przez Greka, Herpona Podłego. Herpon Podły był wężoustym czarnoksiężnikiem eksperymentującym w ramach hodowli magicznych zwierząt. Król węży rodzi się z kurzego jaja wysiadywanego przez ropuchę. Bazyliszek jest największym gatunkiem węża, może osiągać nawet 16 metrów. Ma kolor szmaragdowozielony, a samce dodatkowo szkarłatny grzebień na głowie. Spotykane są również bazyliszki posiadające skrzydła, lecz bez wątpienia są to ewenementy wśród magicznej fauny. Kły bazyliszka są bardzo jadowite. Najmocniejszą bronią bazyliszka są żółte oczy, bowiem uśmiercają każdego, kto tylko w nie spojrzy.

Bazyliszek żywi się ptakami i ssakami w niemal każdej formie, a jeśli głód jakoś specjalnie mu nie dokucza może dożyć dość sędziwego wieku, bo aż 900 lat. Kontrola bazyliszków jest bardzo trudna i to nie tylko dlatego, że Urząd Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami jest bezradny, kiedy podejrzany zdąży wyjąć jajo spod ropuchy, ale również dlatego, że z bazyliszkiem może rozmawiać jedynie wężousty, a rozmowa taka wcale nie musi zakończyć się spektakularnym sukcesem. W Wielkiej Brytanii przez ostatnie 400 lat nie widziano bazyliszka, za jedynym wyjątkiem, który doskonale znacie.

Ćwiczenie
Sporządź tabelę według wzoru i uzupełnij ją danymi o bazyliszku.

WYGLĄD
POCHODZENIE
HISTORIA
WYSTĘPOWANIE
POŻYWIENIE
ROZRÓD
MAGICZNE WŁAŚCIWOŚCI
ZACHOWANIE
KLASYFIKACJA
SYSTEMATYKA

6. Buchorożec (ang. Erumpent)

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: I

Buchorożec pochodzi z Afryki i tam jest spotykany. To przypominające z daleka nosorożca zwierzę może osiągnąć wagę jednej tony, która powoduje, że jest zwierzęciem o niesamowitej sile. Buchorożce są szare, mają bardzo grubą skórę odporną na większość czarów i uroków, długi ogon oraz duży ostry róg (lub kilka rogów) umieszczony nad nozdrzami. Róg buchorożca za sprawą zanajdującej się w nim substancji jest silnie wybuchowy. W czymkolwiek nie znalazłaby się ta substancja, to coś wybucha niemal natychmiastowo. Róg jest również tak mocny i ostry, że potrafi przeciąć wszystko. Poza tym zaliczane do towarów handlowych klasy B*: rogi, ogon i wybuchowa substancja są składnikami wielu eliksirów. Buchorożec nie jest zwierzęciem agresywnym do momentu, kiedy czuje, że ktoś celowo i nachalnie go nie prowokuje.

Populacja tegoż jakże ciekawego stworzenia jest stosunkowo niewielka, a to również dzieje się za sprawą wybuchowych rogów. Podczas godów samce walczą ze sobą doprowadzając się do wzajemnej eksplozji. Samica rodzi jednorazowo jedno młode.

*towar niebezpieczny podlegający ścisłej kontroli

7. Hipogryf (ang. Hippogriff)

Hardodziob

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: II

Hipogryf to w połowie orzeł, a w połowie koń, co widać na zdjęciu powyżej. Pochodzi on z Europy, ale można go spotkać na całym świecie. Jest to zwierzę, którym może się opiekować jedynie specjalista, ale każdemu może się udać go dotknąć, a nawet frunąć na jego grzbiecie. Aby hipogryf pozwolił się do siebie zbliżyć, należy patrząc mu w oczy ukłonić się. Jeżeli hipogryf uzna, że intencje czarodzieja są dobre, odkłoni się i wówczas można się do niego bezpiecznie zbliżyć.
Pożywieniem hipogryfa są przede wszystkim bezkręgowce wykopywane z ziemi, ale często jego pokarmem stają się niewielkie kręgowce. Hipogryf jednorazowo składa jedno stosunkowo dużej wielkości jajo w zbudowanym na ziemi gnieździe. Pisklę, o ile można tak mówić o młodym hipogryfie, wykluwa się po dwudziestu czterech godzinach. Po tygodniu młode potrafi już latać, ale na daleki dystans będzie musiało poczekać jeszcze kilka miesięcy.
Właściciel hipogryfa musi rzucać na niego regularnie zaklęcie zwodzące.

Ćwiczenie
Wyjaśnij, na czym polega zaklęcie zwodzące, a na czym zaklęcie modyfikujące pamięć.

8. Akromantula (ang. Acromantula)

Klasyfikacja: XXXXX, Systematyka: I

Jak widać na powyższym zdjęciu, akromantula to olbrzymi pająk posiadający cztery pary oczu oraz parę szczypiec, które w momencie ekscytacji wydają charakterystyczny klekot. Jej charakterystyczną cechą jest również wydzielanie trującej substancji. Cała pokryta jest gęstymi ciemnymi włosami (na starość włosy akromantul szarzeją), a rozstaw nóg może wynieść nawet 4,5 m. Akromantula pochodzi z Archipelagu Malajskiego, a dokładniej z Borneo, gdzie zamieszkuje dżunglę. Newt Skamander pisze: Plotki na temat tego, że akromantule założyły w Szkocji kolonie nie zostały potwierdzone. My jednak doskonale wiemy, iż nie są to już jedynie niepotwirdzone plotki. Przypuszczenia wskazują, iż akromantula została wyhodowana przez czarodziejów i miała służyć pilnowaniu domostw.

Na ziemi tka kopulaste pajęczyny. Samice z reguły są większe od samców i składają za jednym razem około stu białych jaj wielkości piłki plażowej. Młode wykluwają się po 6-8 tygodniach. Jaja akromantul są towarem niewymienialnym klasy A*.

Te wielkie pająki są mięsożerne i uwielbiają ofiary większych gabarytów (w tym ludzi). Z akromantulą można porozmawiać, gdyż prócz zdolności ludzkiej mowy, jest ona inteligentna prawie jak człowiek. Mimo swej inteligencji, akromantuli nie można wytresować.

Ćwiczenie
Podaj jeden przykład akromantuli, która nie jadła ludzi oraz napisz, skąd wiemy, że kolonia tych pająków w Szkocji istnieje.

9. Gnom (ang. Gnome)

Gnom

Klasyfikacja: XX, Systematyka: II

Gnom jest ogrodowym szkodnikiem. Ma niewielkie rozmary (ok. 30 cm wzrostu),nieproporcjonalną dużą głowę pokrytą guzami, przypominającą kartofel oraz kościste stopy. Jego skóra jest gruba i ciemna, zlewająca się z otoczeniem. Gnomy swymi ostrymi zębami jedzą nasze ogrodowe rośliny (uwielbiają fasolki), ale potrafią wyrządzić również wiele szkód. Gnomy mieszkają pod ziemią, gdzie poruszają się z taką prędkością jak człowiek na ziemi. Gnomy są bardzo pracowite i chciwe. Usuwanie gnomów z ogrodu nazywa się odgnamianiem i kiedy do niego dochodzi, gnomy wychodzą spod ziemi, by na to popatrzeć.
Jak pozbyć się gnoma z ogrodu? Należy kręcić go wokół siebie, a kiedy będzie mu się kręciło w głowie, wyrzucić za płot. Inny sposobem pozbywania się gnomów jest posiadanie wozaka, czyli zwierzęcia podobnego do fretki, żywiącego się m.in. gnomami.
Gnomy nie powstały w wyniku eksperymentu, a zwyczajnej ewolucji i obecnie występują w ogródkach na całym świecie.

Ćwiczenie
Dlaczego gnomy wychodzą spod ziemi podczas odgnamiania? Jaki to ma związek z ich inteligencją? Jak wpływa to na efekty odgnamiania?

10. Ghul (ang. Ghoul)

Ghoul

Klasyfikacja: XX, Systematyka: II

Ghule występują na całym świecie. Mieszkają na strychach i w stodołach. Ghule są strasznie brzydkie, przypominają pokrytego ropnymi bąblami olbrzyma z wystającymi zębami. Jego pożywienie stanowią krety i pająki. To obrzydliwe zwierzę jest niesamowicie łagodne i nigdy nie skrzywdziło człowieka. W przypadkach wyjątkowej agresji, ghul na człowieka może co najwyżej zawarczeć. W niektórych domach ghul jest zwierzątkiem rodzinnym uwielbianym przez dzieci. Będąc sam w stodole czy na strychu, często pojękuje i rzuca różnymi przedmiotami. Urząd Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami posiada specjalną ekipę zajmującą się usuwanie ghuli z domostw (Brygada Specjalna), które mają być przejęte przez mugoli.

11. Feniks (ang. Phoenix)

Feniks

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: I

Feniks to piękny szkarłatny ptak (często szkarłatno-złoty) o równie pięknym złotym lub czerwono-złotym ogonie, złotych szponach i złotym dziobie. Jego pochodzenie wiąże się z Bliskim i Dalekim Wschodem oraz południem Afryki. Na Bliskim Wschodzie feniksa spotyka się obecnie niesamowicie rzadko. Najwięcej feniksów można zaobserwować w Indiach (Ghaty Wschodnie, Patkaj, Himalaje), Chinach (Ałtaj, Himalaje, Święte Góry Chińskie) i Egipcie.
Feniks może żyć wiecznie, bowiem w okresie starości spala się samoistnie i odradza się z popiołów znów jako pisklak.
Feniksy to bardzo łagodne stworzenia, a klasyfikacja XXXX nie świadczy o nich jako o zagrożeniu, a jedynie o tym, iż zwierzę to bardzo trudno oswoić. Do dnia dzisiejszego nie stwierdzono, jakoby którykolwiek z feniksów zabił dla pożywienia. Wszystkie badane feniksy zawsze żywiły się tylko i wyłącznie ziołami. Feniks kiedy chce i gdzie chce, może się pojawiać i znikać.
Pieśn feniksa ma magiczną moc, ponieważ dodaje odwagi ludziom o czystym sercu, a do serc nieczystych wlewa strach. Ten cudowny ptak może przenosić duże ciężary. Łzy feniksa mają właściwości lecznicze.

Ćwiczenie
Wnioskując z powyższego opisu, odpowiedz na pytanie: gdzie gnieżdżą się feniksy. Skonstruuj tabelę opisu feniksa zgodnie z tą, którą wykonywałeś/wykonywałaś przy opisie bazyliszka (bez historii).

12. Troll (ang. Troll)

troll

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: IV

Troll to budzące strach stworzenie humanoidalnej postawy, którego wzrost może sięgać 4 m. Jego waga wynosi około 1 tony. Ma niesamowitą siłę fizyczną, ale jest strasznie głupim stworzeniem i często jest brutalny i nieobliczalny. Trolle porozumiewają się między sobą pomrukami. Potrafią również nauczyć się prostych słów mowy ludzkiej, a niektóre doskonale ją rozumieją. Trolle o "wysokim" ilorazie inteligencji mogą pracować jako stróże.
Trolle pochodzą ze Skandynawii, jednak można je spotkać w niemal całej północnej Europie. Żywią się surowym mięsem niezależnie od gatunku zwierzęcia. Rozród przypomina rozród człowieka, ciąża trwa około dziesięciu miesięcy. Na świat przychodzi zwykle jedno młode, ale trafiają się też bliźnięta.

Istnieją trzy rasy trolli:
- leśne (skóra bladozielona, mogą być pokryte cienkimi, krótkimi włosami w kolorze brązowym lub zielonym);
- górskie (najgroźniejsze i największe, łysy, bladoszara skóra);
- rzeczne (krótkie rogi, może być kudłaty, sina skóra; często czai się pod mostami).

13. Wilkołak (ang. Werewolf)

Klasyfikacja: XXXXX, Systematyka: III

Wilkołak pochodzi z północnej Europy, ale występuje na całym świecie. Wilkołakiem nie można się urodzić. Człowiek staje się nim wyłącznie w drodze ugryzienia przez to zwierzę. Podczas pełni księżyca człowiek zamienia się w krwiożerczą bestię polującą przede wszystkim na ludzi.
Wilkołaki mają silnie rozwinięte i mocne kończyny, którymi bez problemy powalają przeciwnika. Prócz tego długi pysk z ostrymi zębami rozrywającymi wszystko.

W świecie magii wielu lekarzy wilkołakiem nazywa człowieka chorującego na wilkołactwo (likantropię). Dzięki statusowi choroby do dziś szuka się na nią lekarstwa. Do tej pory wynaleziono jedynie medykamenty w postaci eliksirów zmniejszających symptomy przemiany. Np. wywar tojadowy powoduje, że człowiek przemienia się w wilkołaka, ale jest niegroźny dla ludzi, ponieważ zachowuje swój ludzki umysł. Wywar ten potrafi sporządzić niewiel osób.

Ćwiczenia.
1. Napisz krótką biografię wilkołaka znanego Ci z literatury.

14. Żądlibąk (ang. Billywig)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Żądlibąk to gatunek owada pochodzącego z Australii, gdzie również najczęściej można go spotkać. Osiąga on do 1,5 cm długości i jest koloru intensywnie szafirowego. Ciekawe jest w nim to, że ma skrzydła... na czubku głowy. Porusza nimi tak szybko, że podczas lotu kręci się wokół własnej osi. Szybkość lotu żądlibąka powoduje, że mugole nie potrafią go dostrzec. Ba! Nawet czarodziejom zdarza się, że dowiadują się o jego obecności dopiero po użądleniu. Kiedy żądlibąk ukłuje kogoś swym długim żądłem, człowiekowi najpierw kręci się w głowie, a później następuje lewitacja. Obydwie właściwości substancji z żądła żądlibąka spowodowały, iż łapanie tego gatunku stało się niezwykle popularne wśród czarodziejskiej młodzieży z Australii. Cieszą się oni efektami ubocznymi ukłucia. Trzeba jednak pamiętać, że zbyt duża liczba ukąszeń może spowodować lewitacje kilkudniową, a nawet stałą w przypadku silnej reakcji alergicznej. Żądła żądlibąków są suszone i wykorzystywane do sporządzania kilku eliksirów (np. eliksir wyostrzający humor). Prawdopodobnie dodawane są również do musów-świstusów.

Samica składa jaja w stworzonej z nektarowego wosku kolebce. Ogrzewa je ciepłem własnego ciała. Po kilku, kilkunastu dniach z jaj lęgną się larwy, które po około dwóch dniach intensywnego karmienia tworzą kokony i przepoczwarzają się. Czas rozrodu od jaja do postaci owada doskonałego trwa 21-30 dni. Badania, które prowadziłem nad tymi owadami, nasuwają wnioski, iż jest to albo forma trzmiela wyhodowana eksperymentalnie lub forma powstała w drodze ewolucji trzmiela.

15. Elf (ang. Fairy) i bahanka (ang. Doxy - Biting Fairy)

Elf

ELF
Klasyfikacja: XX, Systematyka: I

Elf to uskrzydlone, ozdobne stworzenie o słabo rozwiniętej inteligencji. Zwierzątka te sprowadzają lub wyczarowują sobie czarodzieje w celach dekoracyjnych. Ze względu na swą próżność zawsze zgadzają się na służenie jako ozdoba. Elfy zamieszkują lasy i polany. Mają od 2 cm - 13 cm wzrostu, a ich ciało ma humanoidalny wygląd. Skrzydła elfów przypominają owadzie z tym, że mienią się kolorami tęczy. Mają słabą magiczną moc, ale wystarczającą, by odstraszyć czyhające na nie drapieżniki. Elfy nie mają zdolności mowy, a komunikacja między nimi odbywa się za pomocą wysokich brzęczących dźwięków. Elfy mają wielki temperament i uwielbiają się kłócić.

Jednorazowo elf składa do pięcdziesięciu jaj po spodniej stronie liścia. Z jaj wykluwają się larwy barwy jaskrawej. Po upływie 6-10 dni larwy przędą kokon. Po miesiącu z kokonu wyłania się dorosły osobnik elfa.

BAHANKA (KĄSAJĄCY ELF)

Bahanki

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Bahanki są mylone z elfami, są to jednak dwa różne gatunki. Bahanki również wyglądają jak mały człowiek, ale posiadają po dwie pary rąk i nóg oraz pokryte są czarnym włosiem. W odróżnieniu od elfów posiadają grube zaokrąglone skrzydła (przypominające skrzydła żuka). Składają i zakopują w ziemi jednorazowo do pięciuset jaj, z których po dwóch, trzech tygodniach wykluwają się młode. Bahanki lubują się chłodnym klimacie i dlatego zamieszkują głównie północną Europę oraz północno-środkowe tereny Ameryki Północnej. Po ugryzieniu przez bahankę należy spożyć odtrutkę. Bahanki również nie potrafią rozmawiać z ludźmi i komunikują się między sobą specyficznymi dźwiękami, ale są bardziej inteligentne od elfów i nigdy nie służą jako ozdoby.
Bahanki posiadają także niewielką moc magiczną, którą bronią się przed drapieżnikami.

Ćwiczenie
Skonstruuj tabele, w której zestawisz wszystkie różnice pomiędzy bahankami a elfami.
Wypisz wszystkie podobieństwa tych dwóch gatunków.

16. Gryf (ang. Griffin)

Gryf

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: II

Gryf jest dość niebezpiecznym zwięrzęciem pochodzącym z Grecji i żyjącym głównie w północnej Afryce i południowej Europie. Najczęściej jest wynajmowany do pilnowania skarbów. Gryf jest w połowie orłem a w połowie lwem, żywi się surowym mięsem. Jest energiczny i ma gwałtowny charakter. Zdarzało się, że gryf został udomowiony i posłuszny. To piękne zwierzę jest symbolem siły, potęgi i odwagi. Samiec kopuluje z samicą tylko podczas pełni Księżyca lub pełni Słońca. Gdy dochodzi do zapłodnienia, samica po dziesięciu dniach znosi jaja wielkości piłki tenisowej. Musi je wysiadywać ciągle przez 14 dni, a samiec dostarcza jej pożywienie. Niestety gryf jako zwierzę energiczne rzadko wytrzymuje, dlatego liczba gryfów nie jest wysoka. Po wykluciu się młode potrafią latać, lecz są jeszcze zbyt małe, by mogły szukac pożywienia.

17. Mantykora (ang. Manticore)

Klasyfikacja: XXXXX, Systematyka: II

Mantykora pochodzi z Grecji lub Persji, ale spotykana jest również w Egipcie. Ma głowę człowieka, ciało lwa i ogon skorpiona zakończony zabójczym żądłem. Jest bardzo niebezpieczna. Żywi się mięsem ssaków. Zjadając ofiarę nuci. Skóra mantykory jest odporna na większość zaklęć i uroków. Jej nazwa pochodzi z Persji i oznacza jedzący ludzi.

Kiedy samica mantykory ma ruję, samiec czuje intensywną woń. Para odchodzi w ustronne miejsce i podczas jednej kopulacji dochodzi do zapłodnienia. Po stu dniach rodzi się tylko jedno młode.

18. Kwintoped (ang. Quintaped)

Klasyfikacja: XXXXX, Systematyka: II

Kwintoped znany jako Włochaty MacBoon (ang. Hairy MacBoon) to niesamowicie niebezpieczne mięsożerne zwierzę. Jako ofiary najchętniej wybiera sobie ludzi. Ma nisko zawieszony tułów oraz pięć odnóży zakończonych czymś w rodzaju stóp. Całe ciało pokryte jest czerwonobrązową sierścią. Kwitopedy zamieszkują jedynie Wyspę Posępną, najdalej wysunięty punkt na północ Szkocji. Teren ten ze względu na niebezpieczeństwo jest nienanoszalny. Kwintopedy nie posługują się mową.

Newt Skamander pisze:

Legenda głosi, że kiedyś Wyspę Posępną zamieszkiwały dwie rodziny czarodziejów, McClivertowie i MacBoonowie. Podobno pojedynek, jaki rozegrał się między pijanym naczelnikiem klanu McClivert, Dugaldem i równie pijanym Kwintusem, głową klanu MacBoon, zakończył się śmiercią
Dugalda. Jak głosi legenda, pewnej nocy grupa McClivertów otoczyła zabudowania MacBoonów, i pragnąc się zemścić, zamieniła ich wszystkich w potworne pięcionogie stwory. McClivertowie zbyt późno zorientowali się, że transmutowani MacBoonowie są o wiele groźniejszymi przeciwnikami (uważano, że MacBoonowie bardzo słabo posługują się magią). Co gorsza,MacBoonowie dali sobie radę z wszystkimi próbami zamienienia ich z powrotem w ludzi. Potwory wybiły McClivertów co do nogi, aż na wyspie nie pozostał ani jeden człowiek. Dopiero wtedy MacBoonowie zrozumieli, że skoro na wyspie nie pozostał nikt władający różdżką, już na zawsze pozostaną pięcionogami. Nigdy się nie dowiemy, czy opowieść ta jest prawdziwa. Na pewno nie przeżył żaden McClivert ani MacBoon, aby opowiedzieć, co się stało z jego przodkami.

Czarodzieje starali się złapać kwintopeda i odtransmutować, niestety polowania nie odniosły sukcesu.

19. Salamandra (ang. Salamander)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Salamandra jest małą jaszczurką uwielbiającą ogień. Żywi się ona płomieniami. Jej kolor prawidłowy to kryształowa biel, jednakże salamandra zmienia kolor w zależności od temperatury ognia na niebieski lub szkarłatny. Salamandra może przetrwać poza ogniem pod warunkiem karmienia ją pieprzem. W ogniu żyje tak długo, jak długo pali się ogień, z którego pochodzi. Krew salamandry do dziś ceniona jest jako silny środek leczniczy i wzmacniający. Salamandra powstaje z ognia, więc o jakimkolwiek rozrodzie nie można tutaj mówić.

20. Trytony (ang. Merpeople)

Tryton

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: IV

Trytony nazywane również syrenami, nereidami lub wodnikami (ang. Sirens, Selkies, Merrows) są występującymi w wodach całego świata stworzeniami o różnym wyglądzie. Nie są zbadane ich zwyczaje, ale czarodziej nauczony języka trytońskiego może zbadać ich społeczności. Z opowiadań wynika, że mają stosunkowo dobrze rozwiniętą podwodną cywilizację. Trytony odmówiły statusu istot. Najstarsze dane mówią o trytonach z Morza Śródziemnego i to morze właśnie uznaje się za miejsce pochodzenia tych zwierząt. Trytony mogą być bardzo niebezpieczne dla ludzi.

Ćwiczenie
Znajdź w dostępnych źródłach trzy przykłady literatury, w której występują trytony. W jakim świetle są przedstawiane syreny?

III MAGICZNE STWORZENIA. ZAKRES ROZSZERZONY.

1. Chrobotek (ang. Horklump)

Klasyfikacja: X, Systematyka: I

Chrobotek pochodzi ze Skandynawii, a obecnie można go spotkać w całej północnej Europie. Wyglądem przypomina grzyb porośnięty rzadkim sztywnym włosem. Chrobotek jest mięsisty i różowy. W niesamowicie szybkim tempie się rozrasta i w zaledwie kilka dni może pokryć średniej wielkości ogród. Chrobotek ma macki, które wciska w ziemię w poszukiwaniu pożywienia - dżdżownic. Jest najlepszym przysmakiem gnomów. Poza tym żadnego zastosowania nie ma.

2. Jeżanka (ang. Shrake)

jezanka

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: II

Jeżanka żyje w Atlantyku i jest brązową rybą pokrytą kolcami o rozmiarach dochądzących do 80 cm. Kolce jeżanek zdolne są do cięcia rybackich sieci. Jeżanka przypomina wyglądem najeżkowate, ale nie jest gatunkiem trującym. Dzięki podobieństwu do powszechnie znanych ryb, mugole nie rozpoznają jeżanek, a ponieważ rzadko je łapią, ich nieco odmienny wygląd uznają za jakieś zmutowane formy najeżkowatych lub innych ryb. Powyższy okaz ukazuje młodą jeżankę, której kolce nie są jeszcze wykształcone. Pożywienie jeżanek na wolności stanowią glony i małe bezkręgowce. W hodowlach jeżanki karmione są czekoladą.

Źródła podają, iż jeżanki stworzyli obrażeni przez mugolskich rybaków czarodzieje będący na połowie ryb. Hodowla jest możliwa pod warunkiem stałego dostępu wody z Atlantyku. W wodzie słodkiej jeżanki zdychają. Samica składa jednorazowo do stu jaj, samiec oblewa jaja nasieniem i następuje zapłodnienie. Niestety większość jaj jest zjadana przez morskie stworzenia. Dojrzałość płciową jeżanki osiągają po około pół roku od zapłodnienia. Żyją do 25 lat.

3. Korniczak (ang. Bundimun)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: II

Korniczaki żyją najcześciej pod deskami podłogowymi, występują na całym świecie. Jeśli w domu czuć ostry zapach zgnilizny, to możemy byc prawie pewni, iż mamy dodatkowych domatorów. Ich wydzielina powoduje gnicie fundamentów domu i innych jego części oraz często jest przyczyną zawalania się domów. Wydzielinę tę stosuję się także w niektórych środkach czyszczących (korniczaki żywią się bowiem nieczystościami, stąd wlaściwości). Na korniczaki działają zaklęcia oczyszczające. Jeśli jednak inwazja tych niszczycieli jest nie do opanowania, wówczas należy skontaktować się z Sekcją Szkodników (Urząd Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami).

Korniczak w stanie spoczynku wygląda jak kupka zielonych grzybów, a kiedy ucieka, ukazują się jego liczne wrzecionowate nóżki. Nie ma mowy o jakiejkolwiek opiece nad tym stworzeniem, chyba że ktoś chce stworzyć sobie hodowlę.

Korniczaki są obojnakami. Do deski, pod którą się znajdują, przyklejają jednorazowo do 30 zapłodnionych jaj. Jaja te, choć to dziwne, żywią się nieczystościami i tylko ich dostatek pozwala na wyklucie się z nich młodych (dzieje się to po 30 dniach). Dodatkowo temperatura, w której się znajdują nie może być wyższa niż 40ºC i niższa niż 10ºC.

4. Erkling (ang. Erkling)

Erkling

Klasyfikacja: XXXX, Systematyka: II

Erkling jest troszeczkę podobny do elfa, ale jest to stworzenie groźne. Jego rozmiary są nieco większe od rozmiarów gnoma (do 1 m). Śmiechem i chichotem stara się odciągnąć od rodziców dzieci po to, by następnie je pożreć.

Erkling pochodzi ze Schwarzwaldu (Niemcy) i głównie tam występuje, ale spotykany był również w lasach północnej Europy, a nawet w Azji. Niemieckie Ministerstwo Magii objęło ścisłym nadzorem populację erklingów, dzięki czemu liczba zniknięć dzieci gwałtownie się zmniejszyła. Dzieci to nie jedyne pożywienie erklingów. Zjadają one również małe leśne kręgowce. Stworzenia te nie są odporne na zaklęcia, więc w przypadku zagrożenia można rzucić jakiekolwiek zaklęcie, które może nam pomóc w pozbyciu się erklinga. Nie można go udomowić, a sposób rozmnażania nie jest znany.

Ćwiczenie
Spojrzyj na powyższy obrazek przedstawiający erklinga. Opisz jego wygląd (nie opisuj odzienia!).

5. Plumpka (ang. Plimpy)

Plumpka

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Plumpka jest cętkowaną, okrągłą rybą posiadającą umiejętność poruszania się na dnie wody dzięki swym elastycznym płetwo-odnóżom. Jest to ryba słodkowodna, zamieszkująca głębokie jeziora. Poruszając się na swych płetwiastych stopach ryje dno w poszukiwaniu pożywienia. Jej ulubionym posiłkiem są ślimaki.

Plumpki nie są groźne, mogą jedynie skubać stopy (czyż nie jest to czasem pozytyw?) i ubrania pływaków. Bez problemu nadają się do hodowli w akwarium. Samica plumpki składa jednocześnie do 25 jaj, samiec zapładnia je oblewając nasieniem. Po około dwudziestu dniach pojawia się narybek. Jaja plumpek nie są zjadane przez inne zwierzęta ze względu na swój odstraszający zapach. Suszona łuska plumpki powoduje neutralizację eliksiru rogu.

Plumpki pochodzą z jeziora Kiwu lub jeziora Tanganika (do dzisiaj nie można ustalić, w którym jeziorze były wcześniej), ale spotkać je można nawet w Polsce, w jeziorze Hańcza.

6. Świergotnik (ang. Fwooper)

fwooper

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Świergotnik pochodzi z Afryki i tam też żyje na na wolności (głównie na terenach przyrzecznych). Powyższy rysunek celowo nie jest kolorowy, ponieważ ten śliczny ptak może przybierać różne kolory pod warunkiem, że są one bardzo jaskrawe. Najczęściej spotyka się świergotniki w kolorach: różowym, żółtym, pomarańczowym i cytrynowozielonym. Pióra świergotników uznaje się za towar luksusowy i trudno dostępny. Jednorazowo ptak ten składa do 5 pięknie nakrapianych jaj. Należy do gniazdowników, więc zanim młode będzie mogło samodzielnie zdobywać pożywienie, musi pozostać w gnieździe około 4 tygodni.

Śpiew świergotników jest początkowo bardzo miły dla ucha. Niestety po pewnym czasie powoduje, iż słuchający zaczyna wariować. Z tego powodu na świergotniki rzuca się zaklęcie uciszające, które należy odnawiać co miesiąc. Czarodziej chcący posiadać świergotnika musi posiadać licencję, gdyż jest to ptak wymagający specjalnej opieki.

Ćwiczenie
Narysuj i pokoloruj świergotnika, możesz wykorzystać powyższy rysunek.

7. Pogrebin (ang. Pogrebin)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Pogrebin jest stworzeniem o rosyjskich korzeniach. W wielu podręcznikach używa się nawet określenia demon. Osiąga wzrost do 35 centymetrów, ma włochate ciało i gładką, nieproporcjonalnie dużą głowę. Pogrebiny uwielbiają ludzi, lubią im towarzyszyć. Kiedy człowiek spojrzy w stronę pogrebina, ten kuli się i wygląda jak błyszczący kamień. Niestety zbyt długo trwające towarzystwo pogrebina powoduje, że człowiek zaczyna popadać w depresję. Jeśli ofiara zatrzyma się, upadnie na kolana i zacznie szlochać, rozpaczać, wówczas pogrebin nie zawaha się rzucić na nią i będzie starał się ją pożreć. Na szczęście na pogrebiny działają proste zaklęcia i uroki (np. proste Flipendo!). Można go również złapać za głowę i rzucić jak najdalej, bądź solidnie kopnąć.

Ćwiczenie
Jakie inne zaklęcia pomogłyby w pozbyciu się pogrebina? Napisz 3 przykłady.

8. Leprekonus (ang. Leprechaun)

Klasyfikacja: XXX, Systematyka: I

Inteligentniejszy od elfa i mniej wzłośliwy od topka, chochlika czy bahanki - leprokonus jest wielkim psotnikiem. Ich psikusy rozśmieszają nie tylko ich samych, ale także (choć nie zawsze) czarodzieja, który został ich "ofiarą". Spotykany wyłącznie w Irlandii, osiąga wzrost do 20 cm i jest cały zielony. To jedyne spośród tych małych, humanoidalnych postaci, które potrafią mówić ludzkim głosem. Mimo to, nigdy nie zarządały zmiany ich statusu "zwierząt". Są żyworodne, żyją głównie w lesistych okolicach, ale lubią też przyciągać uwagę mugoli, z tego też powodu, w mugolskiej literaturze dziecięcej, wystepują prawie tak samo często jak elfy. Wytwarzają nadzwyczaj podobną do złota substancję, która, ku ich wielkiej uciecze, znika po kilku godzinach. Są roślinożerne, i nigdy nie wyrządzają ludziom żadnej poważnej krzywdy. Wystarczy mieć poczucie humoru, a wtedy spotkanie z nimi jest wręcz miłe.

9. Kudłoń (ang. Porlock)

Klasyfikacja: XX, Systematyka: II

Kudłoń to strażnik koni, spotykany w Anglii oraz na południu Irlandii. Kudłaty, o porośniętej długą zmierzwioną czupryną głową oraz dużym nosem. Jest parzystokopytny i porusza się na dwóch nogach. Ma krótkie ramiona zakończone dłońmi o czterech grubych. Dorosły osobnik osiąga dwie stopy wzrostu, jest roślinożerny.
Są nieśmiałe, zajmują się tylko i wyłącznie pilnowaniem kory. Można go często znaleźć w stajni zawiniętego w słomie, albo ukrywające się pośród stada, którego strzeże. Nie ufa ludziom, w związku z czym zawsze się przed nimi chowa.

10. Paproch

Klasyfikacja: XX, Systematyka: I

Paprochy zwane również farfoclami istnieją od momentu powstania pierwszego ubrania z tkaniny. Powstają poprzez mechacenie się ubrań, ale ożywają dopiero po odczepieniu się z ubrania (zazwyczaj robią to po wykształceniu swych magicznych właściwości). Paprochy nie mają nóg i poruszają się tylko wraz z wiatrem. Żywią się mikroskopijnymi organizmami, które zjadają za pomocą swych otworów gębowych zakończonych ssawkami.

Gatunków farfocli jest wiele, ale najbardziej znane są:
- paproch bawełniany (neutralizuje eliksir rogu),
- paproch lniany (jeśli doda się paproch idealnie kulisty o średnicy 2 mm, wówczas przyspiesza działanie Amortencji),
- paproch jedwabny (neutralizuje eliksir pazura),
- paproch jutowy (bez specjalnych właściwości),
- paproch wełniany (powoduje przyspieszenie działania eliksiru wielosokowego).

Podręcznik został stworzony przez Maxi Kinga tylko i wyłšcznie dla UNM
Oswiadczam, że z chwila oddania owego podręcznika do Biblioteki Szkolnej zrzekam się z jakich kolwiek praw do niego. Podręcznik na stałe zostaje własnoscia UNM..

Reformator	Ogólna definicja
Burdock Muldoon	Istotą jest każde stworzenie chodzące na dwóch nogach, a reszta to zwierzęta.
Elfrida Clagg	Istotą jest każde stworzenie mówiące ludzkim językiem, a reszta to zwierzęta.
Grogan Kikut	Istotą jest każde stworzenie obdarzone inteligencją potrzebną do zrozumienia praw świata magii i do odpowiedzialności przy ustalaniu prawa nim rządzącego, a reszta to zwierzęta.

Kategoria klasyfikacyjna	Opis kategorii
X	stworzenie nudne, nie wymagające specjalistycznej wiedzy na temat opieki nad nim (np. gumochłon, chrobotek), może być udomowione.
XX	stworzenie niegroźne, nie wymaga się specjalistycznej wiedzy, by móc się nim opiekować, ale jest to już zwierzę ciekawsze (gnom, sowa), stosunkowo łatwo je udomowić
XXX	stworzenie może być niebezpieczne, ale odpowiedzialny czarodziej da sobie z nim radę; większość z nich można udomowić; stworzenie ciekawe (np. hipogryf, bahanka)
XXXX	stworzenie groźne; czarodziej chcący się nim opiekować musi być doświadczonym specjalistą magizoologiem, a i tak wiele z tych stworzeń do opieki się nie nadaje (np. buchorożec)
XXXXX	Najgroźniejsze. Nie można się do nich zbliżać, nie da się ich oswoić, wyrządzają wiele krzywd i strat (np. bazyliszek, akromantula)